DANIŞAN MEKTUPLARI -3

– Merhabalar,
Önce yoldaş sonra yol demişler nede güzel söylemişler… İnsanın içi en uzun yoldur bu uzun derin ve zor yolda yoldaş seçtim kendime berini… Terapiye geldiğimi düşünüyordum ilk zamanlar şimdi terakiye geldiğimi düşünüyorum. Daim öyle olsun inşaallah.

Yaklaşık bir yıldır çıktıgım bu yolda düşe kalkada olsa devam ettim. Vazgeçmedim varacagım yerin benim yeryüzündeki cennetim saadeti ebediyyen olduğu kanaatindeydim. Bu hislerle dayandım. İstediğim, hayal ettiğim şeyin kolay olmadıgını biliyorum. Ne kolaydıki şu dünyada yegane dünyaya gönderiliş gayem olan kendini bilmek, bulmak, sırrı kolay olsun. Hep zirvelerde aradım bu sırrı ama ne kadarda aşağılardaydı, ne kadarda hiç görmediğim bakmadığım yerlerdeydi. Ne kadarda burun kıvırdıgım hiç kendime kondurmadıgım hallerdeydi… Ne kadar görmemeye uğraşsamda rüyalarım başımı hep oralara çevirdi… Düştüğüm yerlerden elimi tutup kaldırdı. Herhalde bu yola çıkmanın tek şartı istemekti. Ve de istemeye devam etmek.

Şimdi geldiğim noktada şunu diyebilirimki degiştiğimi dönüştüğümü olaylara hadiselere verdiğim tepkiden anlıyorum yani o kadar köklü ki bu degişim, belli bir kıvama gelme hali kendime bile bir tarifi yok. Önceden bildiğim hiç bir değişime benzemiyor…

Sizede hayırlı yollar ola…